Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

Ήρθες πάλι

Στο όνειρό μου
Καθόμουν και παρακολουθούσα μια ομιλία και ήρθες και κάθισες δίπλα μου
και έμπλεξες τα δάχτυλά σου στα δικά μου στο αριστερό μου χέρι
και ένιωσα την ζέστη από τα δάχτυλά σου μέχρι την καρδιά μου
και όλο μου το σώμα να ανατριχιάζει 
και να θέλω να κολλήσω πάνω σου σαν στρείδι
και οι πεταλούδες να χορεύουν στο στομάχι μου
Θυμάσαι εκείνη την φορά που μου είχες πιάσει το χέρι και το χάιδευες τόση ώρα και εγώ έλιωσα?
Έτσι ένιωθα....
και με ρώτησες ποιος είναι δίπλα μου
και μου είπες μην φοβάσαι κανείς δεν θα σου κάνει τίποτα
Είμαι εδώ
και ξύπνησα πάλι κλαίγοντας γιατί ένιωθα ατελείωτη ερημιά
και δεν έπλυνα καν το αριστερό μου χέρι να μην φύγει η αίσθηση του δικού σου χεριού
ΚΑΙ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ
Μου λείπεις τόσα χρόνια και όμως ο πόνος είναι ο ίδιος
και πραγματικά υποφέρω
Νιώθω κατακερματισμένη
Νιώθω μισή
Νιώθω Μόνη μου
Τόσο μόνη μου...


https://www.youtube.com/watch?v=Z0DQxI3KM7o


Πέμπτη, 5 Οκτωβρίου 2017

Πάλι μου λείπεις...

Ο χρόνος τα αλλάζει όλα μέσα μας εκτός από κάτι που μένει έκπληκτο από την αλλαγή...
Το διάβασα...
Το πιστεύω...
Όλα για κάποιο λόγο γίνονται
Αλλά είναι σχεδόν πάντα αργά οταν τον μαθαίνεις
Σταθερά






Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

Απλά τα πράγματα....







Ο εγωισμός τα κάνει περίπλοκα
Αυτός ο γίγαντας
Και πολύ απλά
Δεν μιλάμε
Και τι κερδίζεις απο αυτό?
Είσαι πιο ήρεμος?
Ποιό ευτυχισμένος?
Όλα είναι οκ?
Good for you....



Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

Πέμπτη, 28 Σεπτεμβρίου 2017

Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017

Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017

Με ενοχλεί

να νιώθω τόσο χάλια

Να θέλω να χαθώ από τον κόσμο

Να κρυφτώ απο τον κόσμο

Να εξαφανιστώ
δεν με αντέχω με  τόση θλίψη
ελεοςςςςςς

Σε ονειρεύτηκα πάλι...

Όταν όλο το βράδυ είσαι στα όνειρα μου
Όταν ακούω την φωνή σου
Όταν νιώθω την ζέστη της αγκαλιά σου να μπαίνει μέσα μου
Όταν ανατριχιάζω απο τα δάχτυλά σου που με αγγίζουν λες και θα σπάσω
Ξυπνώ τόσο ευτυχισμένη
Τόσο ήρεμη
Τόσο χαμογελαστή
Έχω την αίσθηση οτι μέσα στη διάρκεια της μέρα με κάποιο τρόπο θα εμφανιστείς
Ή εστω θα μου στείλεις ένα γαμωμύνημα
Να πάρω δύναμη
Να μην νιώθω την εγκατάληψη
Να πάψω έστω κ για λίγο να νιώθω μισή
Θα μου γράψεις σήμερα?
Όλα εκείνα τα "ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ" που σου ούρλιαζα στον ύπνο μου εφτασαν άραγε σε εσένα?
Πόσα χρόνια ακόμα πρέπει να περάσουν για να μην πονάω?
Για να θυμάμαι χωρίς να νιώθω οτι έχω τρύπα στο στήθος?
ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ ΠΟΛΥ
 ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΘΥΜΩΝΕΙΣ ΜΑΖΙ ΜΟΥ ξέρω οτι λείπω και σε εσένα...
Δεν λύνεται
Δεν κόβεται
Είναι πάνω απο εμάς
Το κατάλαβες πια...

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Ήμουν ελεύθερη

Μαζί σου .
Πιο ελεύθερη απο κάθε άλλη φορα στη ζωή μου.
Ελεύθερη να κάνω τις επιλογές μου
Επέλεξα εγωιστικά και ανώριμα την αιώνια φυλακή μου
Όλα τα άλλα είναι φθηνές δικαιολογίες για τις φορές που θυμώνω με το σύμπαν
Πως να αντέξω να ζω με αυτή τη γνώση....



προσπάθησε να με καταλάβεις...


Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017

Αξιζε άραγε τέτοια θυσία???

 Άραγε ....ξέρεις οτι με κούρασες;
Ότι η τελευταία μαλακία της κόρης σου ξεχείλισε το ποτήρι του πόνου μου??
Εύχομαι να είστε πολύ χαρούμενοι και οι δυό σας ...
Αν και καταβάθος λυπάμαι που ζειτε μέσα σε τέτοια μίζερη δυσπιστία και προκειμένου να τονώσετε τον εγωισμό σας πληγώνεται χωρίς ενδοιασμούς.
Αλλά ακόμα περισσότερο λυπάμαι εμένα και το αδύναμο εθισμένο εαυτό μου.
Καραγκιοζάκος μια φορά , καραγκιοζάκος πάντα προς τέρψη και ευχαρίστηση των αγαπημένων μου που με ηλιθιώδη αφέλια εμπιστεύομαι...
Η μόνη υπεύθυνη εγώ.
Δεν έχω καν δικαίωμα να κρίνω γιατί με χρησημοποιήσατε πάλι.
Ας μην σας άφηνα το περιθώριο...



Εχω 4 μήνες διορία...



Δευτέρα, 28 Αυγούστου 2017

Χιλια κομματια

Εσπασε η καρδια μου κ εγινε θρυψαλακια.
Ανισχυρη εντελως μπροστα στην αρρωστια .
Τοσα χρονια τα ζω απ εξω.
Τωρα , τωρα που ενας ανθρωπος υποφερει τοσο δεν μπορω να κανω τιποτα.
Γυριζω κλαιγοντας, ελπιζοντας και παρακαλωντας.

Αυτές τις μέρες

Έχω τόσα να θυμαμαι...
Και σχεδόν όλα άσχημα...
Σαν κάποιος να μου έχει κλέψει τα πάντα και να με έχει αφήσει ολόγυμνη στην έρημο...



Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017

Βυθιζομαι...



Αύγουστος...

Γεμάτος εκπληξεις@!!
Δεν σταματώ να σκεφτομαι.
Να προσπαθώ να δώσω σωστές απαντήσεις σε ερωτευμένο και τρελαμένο 17χρονο.
Τι να πω...
Έρωτας. Αυτό το μακάβριο παιχνίδι που επιλέγεις τον δολοφόνο σου.
Και λες κ ευχαριστώ για τον θάνατό σου...

Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

Ειπα ψεμματα

Σε ενα παιδι 17 ετων οτι δεν αξιζει να προσπαθει να πεθανει γιατι δηθεν η ζωη ειναι ωραια.
Και ειπα και αλλα πολλα που δεν πιστευα αλλα ηξερα πως οφειλα να τα πω.
Και πριν τον παρουν σηκωθηκε και με αγκαλιασε με ολα του τα κοκαλα να με τρυπουν και μου ειπε οτι ειχε πολυ καιρο καποιος να του μιλησει αλλα και να τον ακουσει και οτι ηθελε να πεθανει για να γλιτωσουν οι αλλοι απο αυτον αλλα και εκεινος να ησυχασει.
17 χρονων
Η ψυχη του μαυρη απο μοναξια και αγωνια
Οταν εφυγε εκλαψα πολυ γιατι ηξερα πως νιωθει και ηξερα ποσα χρονια γεματα μαυρες καταμαυρες μερες θα ζουσε μεσα στην απολυτη μοναξια και κανεις δεν θα μπορουσε να φωτισει αυτο το σκοταδι.
Οι ανθρωπινοι φαροι σβηνουν τοσο αποτομα
Το σκοταδι ειναι τοσο απολυτο
Ο πονος τοσο σκληρος κ αδυσωπητος
Συγνωμη Αλεξη που σου ζητησα να αρχισεις να τρως για να μην πεθανεις γιατι η ζωη αξιζει
Δεν εχω κατασταλαξει ακομα
Ειναι τοσο ανακουφιστικο μερικες φορες να προσπαθεις να αυτοκτονισεις

Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2017

Τι ωραία να ονειρεύεσαι....



Γιατί είναι Αύγουστος κι όλα μπορούν να συμβούν.

Έλα να ανέβουμε σε μια ταράτσα με θέα τη θάλασσα και να ψήσουμε τη δειλία μας να κάνει βουτιά από ψηλά. Να πηδήξουν οι ανασφάλειές μας πιασμένες χέρι-χέρι και να πάρουν μαζί τους κι αυτούς τους ηλίθιους φόβους έκθεσης που δε μας αφήνουν να το ζήσουμε όπως γουστάρουμε κι όπως μας αξίζει. Να ερωτευτούμε απ’ την αρχή, με τη λαχτάρα ενός παιδιού που ζητάει χωνάκι παγωτό ένα καλοκαιρινό μεσημέρι.

Να πάρουμε μαζί μας παγωμένες μπίρες και να πνίξουμε εκεί όλα τα «πρέπει», τους κανόνες τους και τις χαζές θεωρίες περί εγωισμού κι αξιοπρέπειας που κρατάνε τους ανθρώπους μακριά για να μη θεωρηθούν δεδομένοι, όπως λένε, κι ας καταλήγουν να θεωρούνται αδιάφοροι.


Να μου πεις πως φοβάσαι μη με χάσεις και να σου πω πως δε γελάω πολύ μακριά σου γιατί ο κόσμος με κουράζει και τον βαριέμαι. Να παραδεχτώ πως μου λείπεις τα πρωινά που ξυπνάω χώρια σου και να μου ψιθυρίσεις στ’ αυτί πως μ’ αγαπάς -κι ας το ξέρω ήδη.

Μια ταράτσα, εσύ, εγώ και τα άστρα. Να κοιτάμε τον κόσμο από ψηλά και να μας φαίνεται μικρός κι ανήμπορος να μας χαλάσει. Να ακούγονται μουσικές από κάπου μακριά κι εμείς να κάνουμε πως χορεύουμε σε μια προσπάθεια να συμμαζέψουμε την αγαρμποσύνη μας. Να ζήσουμε μια νύχτα βγαλμένη από κινηματογραφικά ρομάντζα. Ξέρεις, εκείνα που σνομπάρουμε γιατί είναι, τάχα μου, μελοδραματικά μα κατά βάθος ψοφάμε να τα ζήσουμε.

Να μιλάμε ώρες για χιλιάδες ανούσια πράγματα που δε θα βγάζουν και πολύ νόημα αλλά για μας θα σημαίνουν τα πάντα. Να κάνουμε σχέδια τόσο κοντινά όπως τι θα φάμε μετά κι όνειρα μακρινά για ταξίδια υπερατλαντικά. Να χαζέψουμε το αεροπλάνο που θα περνά πάνω απ’ τα κεφάλια μας και για πρώτη φορά να μη νιώσω τάσεις φυγής, γιατί θα είμαι ακριβώς εκεί που θέλω κι αυτό το «εκεί» έχει το χαμόγελό σου.

Να φιληθούμε μέχρι να πρηστούν τα χείλη μας, να θυμηθούμε όσα μας ενώνουν και να ξεχάσουμε ό,τι μας χωρίζει. Να μείνουμε εκεί ως το ξημέρωμα, μέχρι να μας πιάσουν ανατριχίλες και να μην ξέρουμε αν είναι απ’ τα μελτέμια ή από έρωτα.

Να ζήσουμε σε μία νύχτα έναν ολόκληρο Αύγουστο∙ με όλα τα χρώματα του ουρανού, φεγγάρια και πρωινές ηλιαχτίδες, με αρώματα θαλασσινά κι αναμνήσεις από καλοκαίρια που δεν τελειώνουν ποτέ.

Ένα καλοκαιρινό βράδυ με σφιχτές αγκαλιές, παθιασμένα φιλιά και χαχανητά, να φωνάζει έρωτα τις μουντές χειμωνιάτικες νύχτες που θα το ξεχνάμε, οι βλάκες, μέσα σε καβγάδες, μούτρα και φωνές.

Γιατί ό,τι κι αν γίνει, μωρό μου, για μία νύχτα στη ζωή μας τα είχαμε όλα κι ήταν Αύγουστος -το καλύτερο άλλοθι
.

Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

Ήθελα πολύ

να σου μιλήσω σήμερα
είχα ανάγκη να ακούσω την άποψή σου
Δεν με έχεις τπτ πια...
Πρέπει να το αποδεχτώ
Πρέπει σιωπηλά να σε αγαπώ



Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

Γιατί

Χωρίς να σε ψάχνω σε βρίσκω σε κάθε μέρος, ειδικά όταν κλείνω τα μάτια μου...
Τόσο κοντά που δεν έχει σημασία πόσο μακριά...

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

Υπάρχουν

"Μου λείπεις" που δεν μπορούν να ειπωθούν, είναι αυτά που σέβονται την ευτυχία κάποιου μακριά απο εμάς.
Όμως εδώ μπορώ να το γράφω οσο θέλω.
Εδώ στο καταφύγιο..
ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ μα δεν θα σου το γράψω
Βρέχει και θυμάμαι να λες "φύγε απο τον καταραμένο τόπο"
ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ

Παρασκευή, 7 Ιουλίου 2017

Περιμένω...μη. ρωτάς τι...

Η σωματική κάβλα ξεπερνιεται. Η εγκεφαλική ουδέποτε
Στην υγειά σου εγκεφαλικέ μου έρωτα...απόψε πίνω για σένα...
Για την προδοσία σου
Για το ερωτά σου
Για την απουσία σου
Για την αέναη παρουσία σου
Σε περιμένω χωρίς λόγο
Θα έρθεις
Γιατί το θέλεις
Περιμένω
Εσένα

Πέμπτη, 6 Ιουλίου 2017

Κουρασμένη πολύ.

Μπορεί ο χρόνος να θαμπώνει τα συμβάντα μα οτι υπήρξε μια φορά , υπήρξε παντα...
Δεν μπορείς να υποκριθείς πως δεν υπήρξα, δεν μπορώ να μην μου λείπεις....
Αλλά καλύτερα να λείπεις παρά να περισεύεις....
Και όταν λυγίζω θα θυμάμαι οτι θέληση είναι εκείνο που σε υποχρεώνει να νικάς όταν το λογικό σου, σου λέει οτι έχασες...