Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

Ειπα ψεμματα

Σε ενα παιδι 17 ετων οτι δεν αξιζει να προσπαθει να πεθανει γιατι δηθεν η ζωη ειναι ωραια.
Και ειπα και αλλα πολλα που δεν πιστευα αλλα ηξερα πως οφειλα να τα πω.
Και πριν τον παρουν σηκωθηκε και με αγκαλιασε με ολα του τα κοκαλα να με τρυπουν και μου ειπε οτι ειχε πολυ καιρο καποιος να του μιλησει αλλα και να τον ακουσει και οτι ηθελε να πεθανει για να γλιτωσουν οι αλλοι απο αυτον αλλα και εκεινος να ησυχασει.
17 χρονων
Η ψυχη του μαυρη απο μοναξια και αγωνια
Οταν εφυγε εκλαψα πολυ γιατι ηξερα πως νιωθει και ηξερα ποσα χρονια γεματα μαυρες καταμαυρες μερες θα ζουσε μεσα στην απολυτη μοναξια και κανεις δεν θα μπορουσε να φωτισει αυτο το σκοταδι.
Οι ανθρωπινοι φαροι σβηνουν τοσο αποτομα
Το σκοταδι ειναι τοσο απολυτο
Ο πονος τοσο σκληρος κ αδυσωπητος
Συγνωμη Αλεξη που σου ζητησα να αρχισεις να τρως για να μην πεθανεις γιατι η ζωη αξιζει
Δεν εχω κατασταλαξει ακομα
Ειναι τοσο ανακουφιστικο μερικες φορες να προσπαθεις να αυτοκτονισεις

Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2017

Τι ωραία να ονειρεύεσαι....



Γιατί είναι Αύγουστος κι όλα μπορούν να συμβούν.

Έλα να ανέβουμε σε μια ταράτσα με θέα τη θάλασσα και να ψήσουμε τη δειλία μας να κάνει βουτιά από ψηλά. Να πηδήξουν οι ανασφάλειές μας πιασμένες χέρι-χέρι και να πάρουν μαζί τους κι αυτούς τους ηλίθιους φόβους έκθεσης που δε μας αφήνουν να το ζήσουμε όπως γουστάρουμε κι όπως μας αξίζει. Να ερωτευτούμε απ’ την αρχή, με τη λαχτάρα ενός παιδιού που ζητάει χωνάκι παγωτό ένα καλοκαιρινό μεσημέρι.

Να πάρουμε μαζί μας παγωμένες μπίρες και να πνίξουμε εκεί όλα τα «πρέπει», τους κανόνες τους και τις χαζές θεωρίες περί εγωισμού κι αξιοπρέπειας που κρατάνε τους ανθρώπους μακριά για να μη θεωρηθούν δεδομένοι, όπως λένε, κι ας καταλήγουν να θεωρούνται αδιάφοροι.


Να μου πεις πως φοβάσαι μη με χάσεις και να σου πω πως δε γελάω πολύ μακριά σου γιατί ο κόσμος με κουράζει και τον βαριέμαι. Να παραδεχτώ πως μου λείπεις τα πρωινά που ξυπνάω χώρια σου και να μου ψιθυρίσεις στ’ αυτί πως μ’ αγαπάς -κι ας το ξέρω ήδη.

Μια ταράτσα, εσύ, εγώ και τα άστρα. Να κοιτάμε τον κόσμο από ψηλά και να μας φαίνεται μικρός κι ανήμπορος να μας χαλάσει. Να ακούγονται μουσικές από κάπου μακριά κι εμείς να κάνουμε πως χορεύουμε σε μια προσπάθεια να συμμαζέψουμε την αγαρμποσύνη μας. Να ζήσουμε μια νύχτα βγαλμένη από κινηματογραφικά ρομάντζα. Ξέρεις, εκείνα που σνομπάρουμε γιατί είναι, τάχα μου, μελοδραματικά μα κατά βάθος ψοφάμε να τα ζήσουμε.

Να μιλάμε ώρες για χιλιάδες ανούσια πράγματα που δε θα βγάζουν και πολύ νόημα αλλά για μας θα σημαίνουν τα πάντα. Να κάνουμε σχέδια τόσο κοντινά όπως τι θα φάμε μετά κι όνειρα μακρινά για ταξίδια υπερατλαντικά. Να χαζέψουμε το αεροπλάνο που θα περνά πάνω απ’ τα κεφάλια μας και για πρώτη φορά να μη νιώσω τάσεις φυγής, γιατί θα είμαι ακριβώς εκεί που θέλω κι αυτό το «εκεί» έχει το χαμόγελό σου.

Να φιληθούμε μέχρι να πρηστούν τα χείλη μας, να θυμηθούμε όσα μας ενώνουν και να ξεχάσουμε ό,τι μας χωρίζει. Να μείνουμε εκεί ως το ξημέρωμα, μέχρι να μας πιάσουν ανατριχίλες και να μην ξέρουμε αν είναι απ’ τα μελτέμια ή από έρωτα.

Να ζήσουμε σε μία νύχτα έναν ολόκληρο Αύγουστο∙ με όλα τα χρώματα του ουρανού, φεγγάρια και πρωινές ηλιαχτίδες, με αρώματα θαλασσινά κι αναμνήσεις από καλοκαίρια που δεν τελειώνουν ποτέ.

Ένα καλοκαιρινό βράδυ με σφιχτές αγκαλιές, παθιασμένα φιλιά και χαχανητά, να φωνάζει έρωτα τις μουντές χειμωνιάτικες νύχτες που θα το ξεχνάμε, οι βλάκες, μέσα σε καβγάδες, μούτρα και φωνές.

Γιατί ό,τι κι αν γίνει, μωρό μου, για μία νύχτα στη ζωή μας τα είχαμε όλα κι ήταν Αύγουστος -το καλύτερο άλλοθι
.

Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

Ήθελα πολύ

να σου μιλήσω σήμερα
είχα ανάγκη να ακούσω την άποψή σου
Δεν με έχεις τπτ πια...
Πρέπει να το αποδεχτώ
Πρέπει σιωπηλά να σε αγαπώ



Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

Γιατί

Χωρίς να σε ψάχνω σε βρίσκω σε κάθε μέρος, ειδικά όταν κλείνω τα μάτια μου...
Τόσο κοντά που δεν έχει σημασία πόσο μακριά...

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

Υπάρχουν

"Μου λείπεις" που δεν μπορούν να ειπωθούν, είναι αυτά που σέβονται την ευτυχία κάποιου μακριά απο εμάς.
Όμως εδώ μπορώ να το γράφω οσο θέλω.
Εδώ στο καταφύγιο..
ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ μα δεν θα σου το γράψω
Βρέχει και θυμάμαι να λες "φύγε απο τον καταραμένο τόπο"
ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ

Παρασκευή, 7 Ιουλίου 2017

Περιμένω...μη. ρωτάς τι...

Η σωματική κάβλα ξεπερνιεται. Η εγκεφαλική ουδέποτε
Στην υγειά σου εγκεφαλικέ μου έρωτα...απόψε πίνω για σένα...
Για την προδοσία σου
Για το ερωτά σου
Για την απουσία σου
Για την αέναη παρουσία σου
Σε περιμένω χωρίς λόγο
Θα έρθεις
Γιατί το θέλεις
Περιμένω
Εσένα

Πέμπτη, 6 Ιουλίου 2017

Κουρασμένη πολύ.

Μπορεί ο χρόνος να θαμπώνει τα συμβάντα μα οτι υπήρξε μια φορά , υπήρξε παντα...
Δεν μπορείς να υποκριθείς πως δεν υπήρξα, δεν μπορώ να μην μου λείπεις....
Αλλά καλύτερα να λείπεις παρά να περισεύεις....
Και όταν λυγίζω θα θυμάμαι οτι θέληση είναι εκείνο που σε υποχρεώνει να νικάς όταν το λογικό σου, σου λέει οτι έχασες...



Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

7 χρόνια

Ο καιρός τα γιατρεύει ολα εκτός από την αλήθεια....
7 χρόνια πριν κάποιος πέθαινε και κάποιος σαν άλλος ικέτης εκλιπαρούσε για σωτήρια...
7 χρόνια μετά ο ικέτης ειναι νεκρός και ο ετοιμοθάνατος ζει στον προσωπικό του παράδεισο απαλλαγμένος απο τα γήινα και τα φθαρτά και η σωτηρία έγινε ψύθιρος και στερνή ελπίδα
7 χρόνια χωρίς έμψυχη αλλά μόνο ενσώματη ζωη εντέχνως καλυμένη για τους μη μυημένους
Αλλά και οι μυστες και οι πυγμαλίωνες έγιναν νηχιλιστές προκειμένου να απαλαχθούν απο τη γνώση
Εκείνο όμως που δεν ξέρουν είναι πως απο όλα μπορείς να γλιτώσεις εκτός από την ενοχή σου...
Και όσο όμορφα και περίτεχνα και αν την κρύψεις θα είναι κάτι βράδια που θα έρχεται αγκαλιά με το μορφέα να σου δείχνει τα δόντια της με το σκυλίσιο χαμογελό της
Συσσωρευμένη οργή που εκτέλεσα το ρόλο του θύτη παλλά σαν άλλη Ιφιγένεια θυσιάστηκα στο βωμό του εγωισμού
 Καταπληκτικοί ενορχηστρωτές, μαέστροι και δεινοί εκτελεστές
 Χρόνια ολόκληρα ένιωθα θύτης και γονυπετής εκλιπαρούσα για μια συγνώμη, για ενα ηλεκτρονικό  βλέμμα.
Θύματα ολοι ενος γενικότερου σεναρίου που τελικά απέτυχε παταγωδώς και ήταν πολύνεκρο.
7 χρόνια μετά δεν είναι κανείς στο Μετροπολιταν συνδεδεμένος με καλώδια να μαχεται για τη ζωή του
7 χρόνια μετά κανείς δεν με διώχνει αρον αρον για να παει σε μελοθάν

ατο αφου είναι ωσεί νεκρός
7 χρόνια μετά κάποιος εξακολουθεί να κλαίει νιώθωντας φρικτα εξαπατημένος και ανελέητα διαμελισμένος και απόλυτα εγκατελλειμένος
7χρόνια μετά οι σκιές συνεχίζουν τον χορό τους και οι ψυχές εξακολουθούν να βρίσκονται μακριά απο το κορμί που έχουν σαν προσωρινή κατοικία
7 χρόνια μετά σας αγαπώ και σας ευχαριστώ για κάθε στιγμή που έζησα μαζί σας και εσείς δεν μπορέσατε να νιώσετε πόσο αληθινά αγάπησα
7 χρόνια μετά είναι σαν χθες
Να προσέχετε



Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Είναι

Τόσο κουραστικό να υποκρίνεσαι οτι ζεις και οτι ξέχασες...
Η ματωμένη ψυχή μου ξέρει μόνο που δεν μπορεί να βρει ησυχία πουθενά.
Θέλω απελπισμένα να κοιμηθώ και ο ύπνος ξεχασε να έρθει...
Θέλω να κοιμηθώ έστω μια μέρα.
Νιώθω τόσο κουρασμένη που πονάνε τα πλευρά μου όταν ανασαίνω.
Τόσο ανήσυχη
Τόσο απελπισμένη


Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

Μου λείπεις




Και δεν τολμώ να στο πω...
ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ

ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ

ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΝΑΣΑ ΜΟΥ

ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ ΤΟΣΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ

ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΠΟΥ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ ΠΟΝΑΕΙ ΑΦΟΡΗΤΑ

ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ ΤΟΣΟ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΑ ΠΟΥ ΖΩ ΜΟΝΟ ΣΤΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΜΑΖΙ ΣΟΥ

ΥΠΟΦΕΡΩΩΩΩΩ