Όλα

 τα θυμάμαι, μόνο πες μου:

Τα μάτια μας,

πότε συναντήθηκαν

για τελευταία φορά τα μάτια μας;...

_______________________

Ίσως

  το θλιβερότερο από όλα είναι αυτοί που ζουν περιμένοντας 

κάποιον που δεν είναι σίγουροι ότι υπάρχει 

-7 δισεκατομμύρια άνθρωποι...

Κλαίω...

 

Πτώση εξ ιδίου ύψους...

 «Νομίζουμε πως τα φύλλα γεννήθηκαν για να πέφτουν.

Και δεν ρωτάμε:

-Φύλλο αέρας σε έριξε;

Ξεράθηκες -και έπεσες;

Δεν σε ήθελε το δέντρο -και σε έδιωξε;

Δεν άντεχες τα άλλα φύλλα γύρω σου -και έφυγες εσύ μόνο σου;

Δεν είχες φως -γιατί δεν σε έφτανε το φως εκεί που ήσουν;

Δεν είχες νερό -επειδή σε κλαδί αδύναμο έζησες;

Μήπως ήσουν πολύ μικρό -γι' αυτό το δέντρο;

Ή πολύ μεγάλο ίσως -αφύσικο για φύλλο κανονικού δέντρου.

Είσαι φυλλοβόλου καταγωγής;

Ή αειθαλούς;

Τόσες ερωτήσεις..

Που δεν τις κάναμε.

Κανείς δεν ρώτησε το φύλλο του δέντρου -γιατί έπεσε..»

«Δεν χρειάζεται να πέσεις από ψηλά για να διαλυθείς.

Οι περισσότεροι που ξέρω, έπεσαν από το ύψος τους.

Και έγιναν κομμάτια..»

_____________________

Τσιμάρας Τζανάτος

Όπου

 Ακούς αέρα 

Είναι η γαλήνη 

Που βρυκολάκιασε 

" Οδυσσέας Ελύτης, Μαρία Νεφέλη"

Οι άνθρωποι

είναι προτιμότερο να σε φοβούνται, να κρατούν αποστάσεις, να φτιάχνουν για σένα ιστορίες, να μαντεύουν τι κρύβεις πίσω από την κλειδωμένη πόρτα σου. 

Οι άνθρωποι δεν είναι για να τους ανοίγεις πόρτες.

 Δεν κοιτάζουν μέσα για να σε δουν.

 Κοιτάζουν για να σε διαλύσουν.

Υποκειμενικό

 «Τα πράγματα δεν τα βλέπουμε όπως είναι, τα βλέπουμε όπως εμείς είμαστε».

-Anais Nin