Κλαίω...

 

Πτώση εξ ιδίου ύψους...

 «Νομίζουμε πως τα φύλλα γεννήθηκαν για να πέφτουν.

Και δεν ρωτάμε:

-Φύλλο αέρας σε έριξε;

Ξεράθηκες -και έπεσες;

Δεν σε ήθελε το δέντρο -και σε έδιωξε;

Δεν άντεχες τα άλλα φύλλα γύρω σου -και έφυγες εσύ μόνο σου;

Δεν είχες φως -γιατί δεν σε έφτανε το φως εκεί που ήσουν;

Δεν είχες νερό -επειδή σε κλαδί αδύναμο έζησες;

Μήπως ήσουν πολύ μικρό -γι' αυτό το δέντρο;

Ή πολύ μεγάλο ίσως -αφύσικο για φύλλο κανονικού δέντρου.

Είσαι φυλλοβόλου καταγωγής;

Ή αειθαλούς;

Τόσες ερωτήσεις..

Που δεν τις κάναμε.

Κανείς δεν ρώτησε το φύλλο του δέντρου -γιατί έπεσε..»

«Δεν χρειάζεται να πέσεις από ψηλά για να διαλυθείς.

Οι περισσότεροι που ξέρω, έπεσαν από το ύψος τους.

Και έγιναν κομμάτια..»

_____________________

Τσιμάρας Τζανάτος

Όπου

 Ακούς αέρα 

Είναι η γαλήνη 

Που βρυκολάκιασε 

" Οδυσσέας Ελύτης, Μαρία Νεφέλη"

Οι άνθρωποι

είναι προτιμότερο να σε φοβούνται, να κρατούν αποστάσεις, να φτιάχνουν για σένα ιστορίες, να μαντεύουν τι κρύβεις πίσω από την κλειδωμένη πόρτα σου. 

Οι άνθρωποι δεν είναι για να τους ανοίγεις πόρτες.

 Δεν κοιτάζουν μέσα για να σε δουν.

 Κοιτάζουν για να σε διαλύσουν.

Υποκειμενικό

 «Τα πράγματα δεν τα βλέπουμε όπως είναι, τα βλέπουμε όπως εμείς είμαστε».

-Anais Nin

Never opened myself this way

 So close, no matter how far

Couldn't be much more from the heart

Forever trusting who we are

And nothing else matters

Διαβάζω...

 «Άμα φύγει ένα πράγμα, έφυγε.

Πάει και τελείωσε.

Άστο να φύγει, λοιπόν!

Αγνόησέ το και παρηγορήσου, αν πράγματι χρειάζεσαι παρηγοριά, με τη σκέψη ότι, ακόμα κι αν ξανακερδίσεις ό,τι έχασες, ποτέ δεν θα είναι το ίδιο.

Είναι πάντα ένα πράγμα καινούργιο.

Τη στιγμή που σε αφήνει, αλλάζει..»

_____________________

Κatherine Mansfield, ("JE NE PARLE PAS FRANÇAIS")

Ακούω

 

Det här är hjärtat

 «Αυτή είναι η καρδιά.

Χτυπά χωρίς να ρωτά.

Θέλει χωρίς να υπόσχεται.

Θυμάται ό,τι το μυαλό προσπαθεί να ξεχάσει.

Είναι γενναία με τρόπο επικίνδυνο.

Και εύθραυστη με τρόπο αληθινό.

📖 Απόσπασμα από το «Αυτή είναι η καρδιά» – Bodil Malmsten

Καλοκαιρινή Ημέρα

 Ποιος έκανε τον κόσμο;

Ποιος έκανε τον κύκνο και τη μαύρη αρκούδα;

Ποιος έκανε την ακρίδα;

Αυτήν εδώ την ακρίδα, εννοώ –

που πετάχτηκε ξαφνικά μέσ’ από το χορτάρι,

που τρώει ζάχαρη από το χέρι μου,

που αντί για πάνω-κάτω κουνάει μπρος-πίσω το σαγόνι της,

που κοιτάζει τριγύρω με τα τεράστια και πολύπλοκα μάτια της.

Τώρα σηκώνει τα λεπτά χέρια της και πλένει επιμελώς το πρόσωπό της.

Τώρα τινάζει τα φτερά της και πετάει μακριά.

Δεν ξέρω τι ακριβώς είναι η προσευχή.

Ξέρω πώς να δίνω προσοχή στα πράγματα γύρω μου, πώς να πέφτω

στο χορτάρι, πώς να κάθομαι με τα γόνατα στο χορτάρι,

πώς να χαζολογάω και να είμαι ευλογημένη, πώς να περιπλανιέμαι

στα χωράφια, ό,τι ακριβώς έκανα όλη τη μέρα σήμερα.

Πες μου, τι άλλο θα έπρεπε να είχα κάνει;

Δεν πεθαίνουν όλα στο τέλος, και μάλιστα πολύ γρήγορα;

Πες μου, τι σκοπεύεις να κάνεις

με τη μία, άγρια και πολύτιμη ζωή σου;

Mary Oliver