Τετάρτη 29 Ιουνίου 2016

Και νιώθεις την απογοήτευση να κυλάει στο αίμα σου και να τα μαυρίζει όλα.
Γίνεσαι μαύρο.
Είσαι μαύρο.
Είσαι η ίδια η απογοήτευση.
Δεν πιστεύεις.
Δεν υπάρχουν τοτεμ, ουτε θεοι , ουτε θεες...
κενο μαυρο

Τετάρτη 15 Ιουνίου 2016

Πονάει η ψυχή μου

και έχει γίνει κομμάτια.
Ψέματα
Και άλλα ψέματα
και ακόμα περισσότερα ψέματα 
με μοναδικό στόχο 
την ισοπέδωση
Αρνούμαι 

Δεν μπορώ να διαχειριστώ τόση θλίψη και τόσο πόνο


Παρασκευή 10 Ιουνίου 2016

κενό

Δεν μπορώ να περιγράψω ακριβώς το συναίσθημά μου.
Λύπη.
Αποτυχία.
Θλίψη.
Πόνος.
Απαξίωση.
Φόβος.
Κενό.
Φόβος.
Κενό.
Αδυναμία.
Κενό.
Πόνος.
Πονάω πάλι το σώμα μου για να ελαττώσω τον πόνο της ψυχής μου γιατί αφού εσύ πονάς πρέπει να πονάω και εγώ.
Τι κ αν δεν υπάρχω πια ούτε σαν έννοια στην ζωή σου?
Τι κ αν ζω στα σκοτάδια των επιλογών μου?
Και αν λέω μαλακίες και κούφια λόγια?
Και αν αγωνιώ τόσο που μου πιάνεται η ανάσα?
Και αν διψάω για μια λέξη που ποτέ δεν θα έρθει?
όταν κάνεις τέτοιες επιλογές πρέπει να είσαι έτοιμος να ζήσεις αιώνια διψασμένος στην έρημο της ψυχής σου.
Και δεν έχεις κανένα δικαίωμα να απαιτείς το παραμικρό από κανέναν.
Άτομα σαν εμένα είναι χειρότερα και από επαίτες, άστεγους, χρήστες, εθισμένους κλπ κλπ
Πλέμπα...
Νιώθω κολλημένη σε βούρκο που μπαίνει μέσα μου κ με πνίγει και με πνίγει και θέλω να πλυθώ να βγάλω το μυαλό μου εξω , να του ρίξω χλωρίνη , να το λευκάνω, να το αφήσω στον ήλιο να μείνει το κρανίο μου κενό.
Νόμιζα οτι είχα καταφέρει πολλά, νόμιζα οτι μπορώ να ξεφύγω από τέτοιες σκέψεις και ενέργειες,πάλι λάθος έκανα.
Νόμισα οτι μια ηλίθια μπορεί να εκπαιδευτεί και να γίνει ιδιώτης αλλά δε....
Τα βαθύτερα κομμάτια του εαυτού δυστυχώς είναι τα ίδια σκατά.
Να είσαι καλά, σώμα και ψυχή, να γυρίσεις σπίτι σου, να μην πονάς και να μην με θυμάσαι.
Λυπάμαι που πέρασα από τη ζωή σου κ σε πόνεσα , λυπάμαι που υπήρξα με όποιο τρόπο.
Όσα συγνώμη και να ζητήσω δεν θα αλλάξει κάτι, δεν θα αλλάξει οτι έκανα και το θεωρώ  πλέον γελοίο να το κάνω,τόσες γελοιότητες έχω κάνει, νιώθω τόσο μα τόσο ξεφτιλισμένη...
Σιδερένιος ψυχή μου , γράψε μου μια λέξη


Τρίτη 26 Απριλίου 2016

Δεν ξέρω ...

τι θέλω να γράψω απλά θέλω να αφήσω ένα αποτύπωμα εδώ.

Είναι μια βαθύτερη ανάγκη , παρά ανάγκη έκφρασης.

Σαν εδώ να είναι σημείο συνάντησης κ εγώ τώρα έχω ανάγκη για ένα βλέμμα και μια αγκαλιά.

Έχω εδώ και μέρες στα χέρια μου "το άλλο μου ολόκληρο"

Απλά το ξεφύλισα σαν να φοβάμαι να το διαβάσω, θέλω να το κάνω δίπλα στη θάλασσα...

'' Ο Κώστας δεν είναι γύρω σου, είναι μέσα σου. Είσαι αυτός. Όπως και εκείνος ήταν εσύ."

Δεν μπορώ να  το διαβάσω ακόμα...

Μιλάει για ένα λατρεμένο Κώστα που "έφυγε"...

Φοβάμαι να ζήσω μέσα από το βιβλίο...

Μετά την ''Κραταιά Αγάπη" θα είναι το βιβλίο που θα με σημαδέψει , το νιώθω.

Να προσέχεις με ακούς???

Μην με αφήσεις να ζήσω οτι φοβάμαι.

Και μην πάψεις στιγμή να θυμάσαι πόσο σε αγαπώ...

Με την ψυχή μου...