Τάκη,
Εεε κοίτα να δεις τι είχα στα πρόχειρα στο mail εδώ και σχεδόν δύο χρόνια.
Προφανώς και δεν βρήκα το κουράγιο να το στείλω 🥹 αλλά και να πατούσα αποστολή δεν πιστεύω πλέον ότι θα το διάβαζες.
Απλά εύχομαι να είσαι καλά όπου και αν είσαι στο άπειρο σύμπαν και να σου πω ξανά ένα τεράστιο ευχαριστώ που με έκανες να νιώθω όπως ένιωθα και όπως νιώθω σήμερα γιατί όταν νιώθεις εξακολουθείς να είσαι ζωντανός άσχετα από το χρώμα του συναισθήματος.
Λοιπόν δύο χρόνια πριν σου έγραφα κολλητέ :
Προβληματίστηκα πολύ αν έπρεπε να γράψω αυτό το mail.
Πέρασαν πέντε χρόνια. Πέντε γεμάτα χρόνια από τότε που έστειλες το τελευταίο σου μήνυμα.
Και παρ’ όλα αυτά, δεν πέρασε ούτε μια μέρα από τότε χωρίς να σου μιλάω μέσα μου. Δουλέψαμε παρέα στον covid, όταν νόμιζα ότι θα πεθάνω μέσα στις στολές, κάναμε ΚΑΡΠΑ τόσες φορές, δώσαμε συνέντευξη, εξεταστικές , πάντα μαζί μου να σε ρωτάω τώρα τι κάνω; Ε κολλητέ; Θα τα καταφέρω ή είμαι όντως ηλίθια;
Σαν να μην έφυγες ποτέ από μέσα μου — ακόμα κι αν έφυγες από τη ζωή μου.
Ήσουν ο κολλητός μου. Η φωνή μου. Το “γεια σου φιλενάδα μου” που έβαζε τάξη μέσα στο χάος.
Κι όταν έφυγες, δεν έμεινε μόνο ένα κενό.
Έμεινε μια προδοσία.
Δεν ήταν το "είσαι ηλίθια" που με πλήγωσε περισσότερο.
Ήταν το "σπατάλησα τον χρόνο μου μαζί σου".
Το διάβασα, ξανά και ξανά.
Και ξέρεις τι κατάλαβα;
Ότι ήξερες πολύ καλά πού να χτυπήσεις.
Ήξερες όλα μου τα κουμπάκια.
Και τα πάτησες — όχι γιατί ήσουν θυμωμένος. Αλλά γιατί ήθελες να με πονέσεις.
Και με πόνεσες.
Με ισοπέδωσες.
Για πολύ καιρό πίστεψα ότι φταίω.
Ότι μπορεί να ήμουν όντως χαζή. Ότι ίσως το αξιζα αυτό το τέλος.
Αλλά τώρα… ξέρω.
Δεν ήμουν σπατάλη.
Ήμουν δώρο.
Και αν εσύ δεν ήξερες τι να κάνεις με αυτό, δεν είναι δικό μου λάθος.
Άλλωστε μπορείς να παραδεχτείς στον εαυτό σου ότι τα λάθη ήταν όλα δικά σας αρχικά 😎
Φυσικά και έκανα άπειρα λάθη σαν άπειρη που ήμουν. Εγώ δεν είχα πλάνο. Έτσι ήμουν. Ανώριμη, ανόητη, ερωτευμένη, αυτό καταστροφική. Τα ήξερες άλλωστε αυτά που γράφω. Εγώ δεν τα συνειδητοποιούσα.
Άσε που με χειραγωγουσατε τόσο που νόμιζα ότι είχα ελεύθερη βούληση και σκέψη αλλά απλά εκτελούσα ...θα ήθελα να σε ρωτήσω γιατί αλλά δεν θα μου απαντήσεις και έτσι δεν σε ρωτάω.
Θα μπορούσα να σου πω “κοίτα τι έχασες”. Την πιο χαζή φίλη που σου έστειλε το σύμπαν.
Αλλά όχι.
Θα σου πω απλώς:
Σε αγάπησα πραγματικά.
Και μπορώ να σου πω ότι αν δεν "είχα" εσένα δεν θα επιβιωνα όχι μόνο τότε που ήμουν , δουλειά; φίλη, ότι σκατα τίτλο και αν είχα τότε αλλά και μετά όταν δεν ήμουν τίποτα.
Και σε ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου.
Με βοήθησες να επιβιώσω
Να αντέξω
Να μην τα παρατάω
Και όταν φοβόμουν υπερβολικά ήσουν το φυλαχτό μου
Ακόμα είσαι
Αλλά είσαι και ένα τεράστιο κίνητρο να βελτιωνομαι διαρκώς.
Γιατί δεν θα επιτρέψω ποτέ πια σε κανέναν να μου πει ότι είμαι ηλίθια.
— Εγώ
Η φιλενάδα σου που επιβίωσε.
Σε ευχαριστώ
ΥΓ 1. Εεε Τάκη ακόμα ζω στον κόσμο μου να ξέρεις και ακόμα σε μπινελικωνω γιατί με εφτυσες με μια τεράστια ροχαλα μέσα στα μούτρα αλλά ξέχασες ότι δεν σιχαίνομαι τίποτα και έτσι περιμένω ακόμα τη μερα που θα σου χώσω μια τεράστια γροθιά στην αυταρεσκη μούρη σου.
Σε φιλώ
Παντοτινά δική σου, φίλη , δουλειά, περιστατικό, περίπτωση, υπόθεση, μλκα, ότι τελοσπαντων. Δεν με νοιάζουν οι ταμπέλες 😁
ΥΓ 2 Είσαι πολύ μεγάλος παπάρας αλλά σε αγαπώ ατελείωτα. Έχουμε δύσκολο καλοκαίρι και ακόμα πιο δύσκολο Σεπτέμβρη και δεν μπορώ να ανασανω από το φόβο ούτε να κοιμηθώ από τους εφιάλτες.Πέρνα καμιά φορά γιατί σε χρειάζομαι πραγματικά.
